4e t/m 6e Psychische ziektestadia

Vanaf het vierde psychische stadium naar het zesde psychische stadium vindt de geestelijke verstarring meer plaats. Elders op de site bij het hoofdstuk 1e t/m 3e psychische ziektestadium leest u meer daarover. Verstarring is ongezond De verdergaande verstarring is een neerwaartse spiraal, waarbij het positieve, optimistische en opbouwende zich dieper terugtrekt.
Wat daarvoor in de plaats komt zijn meer destructieve kanten. In de eerste drie psychische stadia zijn er nog voldoende verlangens aanwezig om de behoefte aan liefde, uitwisseling, begrip, warmte, troost en dergelijke naar boven te laten komen. In het vierde, vijfde en zesde psychische stadia worden die verlangens dieper begraven. Iemand vindt het steeds moeilijker hartelijkheid, onbaatzuchtigheid, aandacht, opgewektheid en zelfs liefde te geven. Hij ontvangt daardoor ook vaak minder. En dat doet pijn en is geen goede voorwaarde om gezond te blijven.

Soms is iemand zover in dit psychische proces dat hij bijna alleen negatieve reacties uitlokt. Alsof hij via botheid, boosheid en agressie een wanhopige poging doet om toch juist het goede, liefde te ontvangen. De manier waarop dit geprobeerd wordt is helaas vaak zo ziek, dat iemand meestal een negatief antwoord terugkrijgt.
Afwijzing, bestraffing, negeren etc. Je zou kunnen zeggen dat in de laatste psychische stadia liefde als grootste genezende kracht wordt afgeweerd en de levenslust ongemerkt is overgegaan in destructie of dramatischer uitgedrukt in doodsdrift.

De engelse analyticus Winnicott formuleerde dit als volgt. Hij tekende al in 1950 aan dat vanuit zijn gezichtspunt agressie een deel is van de primitieve uitdrukking van liefde. 'Wanneer de liefdesdrift gefrustreerd is, raakt haat afgesplitst van liefde, wat emotionele of fysieke ziekte teweegbrengt.’